انسان از تصمیم، ناگزیر است و این تصمیمها است که انسان‌ها را متفاوت می‌کند. در این میان مدیران با فراگرد تصمیم گیری به طور ویژه سر و کار دارند، زیرا حرفه آنها چنین اقتضایی دارد. در واقع تصمیم‌گیری و مدیریت را می‌توان مترادف دانست، زیرا تصمیم گیری جزء اصلی مدیریت است. با وجود این بیشتر مدیران از تحلیل اینکه چگونه یک تصمیم را اتخاذ می‌کنند، ناتوانند.از میان تصمیمها، سخت‌ترین نوع تصمیم، تصمیمهای مهم و سرنوشت‌سازی است که باید در لحظه کوتاهی گرفته شود. یکی از این نمونه ها تصمیم حضرت عباس در کنار شریعه فرات است. سهم مدیران از این تصمیم چیست؟ این تحقیق بر آن است با استفاده از روش اجتهادی (تحلیلی استنباطی)، تحلیلی از الگوی تصمیم گیری حضرت عباس در کنار شریعه فرات ارائه نماید. این تحقیق برای جمع‌آوری اطلاعات از روش اسنادی بهره برده است. در این پژوهش، تحلیلی از تصمیم گیری حضرت صورت گرفته و در ادامه، ریشه ها و عوامل مؤثر بر این تصمیم مورد بررسی قرار گرفته و در نهایت به کاربستهای تصمیم گیری حضرت عباس در فقه مدیریت به عنوان یک الگو پرداخته شده است. ره‌آوردهای پژوهش نشان می‌دهد که تصمیمها پشتوانه‌هایی دارد که عمدتاً به آن توجه نمی‌شود. تصمیم‌هایی که در یک لحظه گرفته می‌شوند و محصول شکل‌گیری شخصیتی است که در طی سال‌ها تشکیل شده که از آن به عنوان «شاکله» یاد می‌شود. برای موفقیت در تصمیم باید قبل از واقعه، خود را آماده کرد. این درک در مباحث فقه مدیریت، برای مدیران کاربرد بسیار بالایی خواهد داشت.