محیط زیست موهبتی است الهی که استفاده صحیح از ان وحفاظت وسالم نگاه داشتن ان می تواند تاثیرات بسیارمثبتی رادر زندگی بشر داشته باشد. اصصلاح روند روبه رشد تخریب محیط زیست که معضل بزرگ زندگی بشردر قرن بیست ویک شده است، ازمهمترین استراتیژیک های مدیریت موفق است. اهمیت پرداختن به حفظ محیط زیست درهمه شرایع الهی، باعث جلب توجه بیشتر انسانها به خود کانون شریعت شده است. نوشتارپیش روبا روش کتابخانه ای وتوصیفی تحلیلی و با درنظرگیری چارچوب ها ومنابع فقه اسلامی درمکتب شیعه مانند آیات وروایات و قواعدفقهی و عقل ،.... به نحو اجتهادی به واکاوی این امرمهم پرداخته شده است.نگارنده دلالت ادله بروجوب حفظ محیط زیست بشررا اثبات می نماید وحتی ازبرخی ادله، حکم وضعی ضمان تخریب و آسیب رسانی به محیط زیست نیزقابل استفاده است.نگارنده با تکیه بر مبنای تجمیع ظنون ، یکی از معیارهای تبیین حدود دراستفاده ازمحیط زیست را تشخیص صلاح دید حاکم اسلامی معرفی می نماید.